Ανάμνηση

"Στο νηπιαγωγείο είχαμε ένα λόφο λιθόστρωτο με στριφογυριστό μονοπάτι και το σπίτι μιας μάγισσας στην άκρη. Ο λόφος αυτός στόλισε τα γόνατά μας με τόσες γρατσουνιές και μώλωπες... Ο εξωτερικός τοίχος είχε αιχμηρά και αποτρεπτικά γυαλιά μπηγμένα στο τσιμέντο για να κρατάει μακριά τα χελιδόνια. Το σπίτι της μάγισσας ήταν πολύ σκοτεινό και αραχνιασμένο στο εσωτερικό του, με παλιές βελούδινες κουρτίνες στο χρώμα του ρουμπινιού. Κρυφοκοιτάζαμε από ένα μεγάλο άνοιγμα στο σπασμένο παράθυρο -ήταν το μόνο σημείο που μπορούσες να διακρίνεις μέσα από τη σκόνη. Το τραπέζι ήταν πάντα ακατάστατο, με πιάτα χρησιμοποιημένα και στιβαγμένα, λες, εδώ και χρόνια. Ξέραμε πως εκεί ζούσε μια μάγισσα, κι έτσι προχωρούσαμε σκυφτά τρεις τρεις ή τέσσερεις μαζί και τριγυρνάγαμε στον περίγυρο όσο μας επέτρεπε ο φόβος μας. Οι πιο γενναίοι έφταναν ως το παράθυρο και κολλούσαν τη μύτη τους στο άθικτο τζάμι. Καμιά φορά τολμούσαμε να πετάξουμε φλούδες πορτοκαλιού μέσα από το σπασμένο άνοιγμα και μετά, με την αδρεναλίνη να βράζει σε όλο μας το σώμα, γυρνούσαμε βάζοντας φτερά στα πόδια μας κάτω στο λιθόστρωτο, στο στριφογυριστό μονοπάτι, με τις καρδούλες μας να χτυπάνε πιο γρήγορα απ'το ρολόι που έδειχνε ότι το διάλειμμα είχε τελειώσει..."  Τ. Κ.

                                                       

Θέλω να επιστρέφω πάντα στο πίσω μέρος του κήπου
Να σας βρίσκω καβάλα στις μάντρες
Κρυμμένους στα δέντρα
Τα πόδια σας να χορεύουν στα νερά 
Να γλυστρούν οι σκιές σας στις φλόγες
Να αιωρείσθε ανάμεσα στο δρόμο και το φεγγάρι
Οι ρίζες σας να απλώνουνε στη γη και τα κόκκινα μαλλιά σας να ανεμίζουνε στα σύννεφα
Να κοιμάστε κάτω απ'τα ρόδια με τα χρυσά σας στέμματα
Κι εγώ να έρχομαι σιγά
Να φρουρώ τα όνειρά σας...

Wool and Water

"'Lets consider your age to begin with -
how old are you?'
'I'm seven and a half exactly.'
'You needn't say "exactually",' the Queen remarked: 'I can believe it without that. Now I'll give you something to believe. I'm just one hundred and one, five months and a day'.
'I can't believe that!' said Alice.
'Can't you?' the Queen said in a pitying tone. 'Try again: draw a long breath, and shut your eyes.'
Alice laughed. 'There's no use trying,' she said: 'one can't believe impossible things.'
'I daresay you haven't had much practice,' said the Queen.
'When I was your age, I always did it for half-an-hour a day.
Why, sometimes I've believed as many as six impossible things before breakfast.
There goes the shawl again!'

The brooch had come undone as she spoke, and a sudden gust of wind blew the Queen's shawl across a little brook. The Queen spread out her arms again, and went flying after it."


Πριν δύο χρόνια τριάντα παιδιά βούτηξαν στον ωκεανό.
Παιδιά, χωρίς μαγικές ικανότητες.
Δεν τα έριξε κανείς, δεν έπεσαν από λάθος.
Κυνηγώντας ένα όνειρο, πίστεψαν πως θα το πιάσουν και πήδηξαν.
Δε βούλιαξαν.
Τα κόκκινα και τ'άσπρα ρούχα τους φουσκώσαν σα μπαλόνια και απογειώθηκαν.
Πέταξαν.